غزل شمارهٔ 2330
Toggle stanza 1نشنیده حرف چند که ما گوش کردهایم
11
نشنیده حرف چند که ما گوش کردهایم
تا لب گشودهایم فراموش کردهایم
22
درد دلیم، شور دو عالم غبار ماست
اما زیارت لب خاموش کردهایم
33
تسلیم ما قلمرو جولان ناز کیست
سیر نُه آسمان به خم دوش کردهایم
44
آفات دهر چارهگرش یک تغافلست
توفان به بستن مژه خس پوش کردهایم
55
شوری دگر نداشت خمستان اعتبار
خود را چو درد می سبب جوشکردهایم
66
حیرت سحر دماندهٔ طرز نگاه ماست
صد چاک سینه نذر یک آغوشکردهایم
77
طاووس رنگ ما ز نگاه که میکش است
پرواز را به جلوه قدح نوش کردهایم
88
بر وضع ما خطای جنونی دگر مبند
کم نیست این که پیروی هوش کردهایم
99
مردم به دستگاه بقا ناز میکنند
ما تکیه بر فنای خطا پوش کردهایم
1010
بیدل حدیث بیخبران ناشنیدنی است
بودیم معنیی که فراموش کردهایم
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور