غزل شمارهٔ 256
Toggle stanza 1جهانگرفت غبار جنون تلاشی ما
11
جهانگرفت غبار جنون تلاشی ما
چوصبح تاختبهگردون جگرخراشی ما
22
حریرکسوت تنزیه فال شوخی زد
به بوی پیرهن آمیخت بدقماشی ما
33
دل از تعلق اسباب قطع راحتکرد
نفس به نالهکشید از قفس تراشی ما
44
نداشت گرد دگر آستان یکتایی
خیال قرب شد احکام دور باشی ما
55
چه ظلم داشت درین انجمن تمیز فضول
که خودپرست عیانکرد خواجه تاشی ما
66
کسی مباد خجل از تعلق اغراض
عرق به جبهه دماند از نیاز پاشی ما
77
در آتشیم چو شمع از ضعیفی طاقت
که رنگ رفته نجستهست از حواشی ما
88
به هر زمینکه فتادیم برنخاست غبار
جهات تنگ شد از پهلوی فراشی ما
99
ز نشئهٔ می تمکین ما مگو بیدل
قدح در آبگهر زد ادب معاشی ما