شمارهٔ 7

این نسخه که نزهتگه عقل و جان است

در خوبی او چشم خرد حیران است

می لعل مذاب است و صراحی کان است

جسم است پیاله و شرابش جان است

آن راه که راه عالم عرفان است

بر هر گامی هزار دل حیران است

گر از تو مرا کفر و اگر ایمان است

چون از تو به من رسد مرا یکسان است

آن سالکِ گرمرو که نامش جان است

عمری تک زد که مقصدش میدان است

هم بادیهٔ عشق تو بی پایان است

هم درد محبّتِ تو بی درمان است

هر ذات که در تصرّف دوران است

اندر طلب نور یقین حیران است

دردی که مرا در دل بی درمان است

یک ذرّه ز دل کم نشود تا جان است

دل والِه و عقل مست و جان حیران است

وین کار نه کار دل و عقل و جان است

تن از پی کارِ خویش سرگردان است

جان بر سرِ ره منتظر فرمان است