شمارهٔ 110

اندر دو جهان دلبر و جانم تو بسی

زیرا که بهر غمیم فریادرسی

ای نفس عجب که با دلم همنفسی

من بندهٔ آن صبح که خندان برسی

در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی

زیرا که به هر غمیم فریاد رسی

دیروز فسون سرد برخواند کسی

او سردتر از فسون خود بود بسی

مادام که در راه هوا و هوسی

از کعبهٔ وصل هردمی باز پسی

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ناگاه بریدند سرم در هوسی

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

سرمست هوی و پای‌بند هوسی

در هجر تو گر دلم گراید به خسی

در بر نگذارمش که سازم هوسی

ای کرده به من غم تو بیداد بسی

دریاب، که نیست جز تو فریاد رسی

المنة للّه که نیم هر نفسی

مشغول، چو خلقِ بیخبر، در هوسی