غزل شمارهٔ 491
Toggle stanza 1بر درد تو دل از آن نهادم
11
بر درد تو دل از آن نهادم
کان درد برای جان نهادم
22
از مال جهانم نیم جان بود
با درد تو در میان نهادم
33
از در سرشک و گوهر اشک
بس گنج که رایگان نهادم
44
هر روز هزار بار خود را
در بوتهٔ امتحان نهادم
55
از بوته چو پا برون گرفتم
مهر غم تو بر آن نهادم
66
آن سر که ببند کس نیاید
از دست تو در جهان نهادم
77
شوریده به شهر در فتادم
بنیاد جنون چنان نهادم
88
کز یک دم خویش هفت دوزخ
در جنب نه آسمان نهادم
99
بس شب که در اشتیاق رویت
سر بر سر آستان نهادم
1010
بس روز که دل کباب کردم
در پیش سگانت خوان نهادم
1111
سودای تو سر چو بر نمیتافت
با مغز در استخوان نهادم
1212
چه سود که بی تو بر من آمد
هر تیر که در کمان نهادم
1313
صد ساله ذخیرهٔ ملامت
زان غمزهٔ دلستان نهادم
1414
صد لقمهٔ زهر در دهانم
زان لعل شکرفشان نهادم
1515
هر فکر که از لب تو کردم
بندی است که بر دهان نهادم
1616
عطار به جان رسیده را مهر
از مهر تو بر زبان نهادم