غزل شمارهٔ 614
Toggle stanza 1ای صدف لعل تو حقهٔ در یتیم
11
ای صدف لعل تو حقهٔ در یتیم
عارض تو بی قلم خط زده بر لوح سیم
22
روح دهن مانده باز در سر زلفت مدام
عقل میان بسته چست بر سر کویت مقیم
33
در یتیم توام تا که درآمد به چشم
چشمهٔ چشمم بماند غرقهٔ در یتیم
44
زین سر زلفت که هست مملکت جم توراست
زانکه سر زلف توست بر صفت جیم و میم
55
چون سر زلف تو را باد پریشان کند
جیم در افتد به میم، میم درافتد به جیم
66
تیره گلیم توام رشتهٔ صبرم متاب
چند زنی بیش ازین طبل به زیر گلیم
77
برد لب لعل تو از بر عطار دل
تا دل عطار ماند چون لب تو از دو نیم