غزل شمارهٔ 619
Toggle stanza 1بیار آن جام می تا جان فشانیم
11
بیار آن جام می تا جان فشانیم
نثاری بر سر جانان نشانیم
22
بیا جانا که وقت آن درآمد
که جان بر جام جانافشان فشانیم
33
چو بر جان آشکارا گشت جانان
ز غیرت جان خود پنهان فشانیم
44
دمی کز ما برآید بی غم او
در آن ماتم بسی طوفان فشانیم
55
چو دریا در خروش آییم وانگه
ز چشم خونفشان باران فشانیم
66
وگر در دیده آید غیر او کس
نمک در دیدهٔ گریان فشانیم
77
همان بهتر که در عشقش چو عطار
در از دریای بیپایان فشانیم