غزل شمارهٔ 310
Toggle stanza 1گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
11
گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
ماه را موی کشان کرده به صحرا فکند
22
هر شبی زان بگشاید فلک این چندین چشم
بو که یک چشم بر آن طلعت زیبا فکند
33
همچو پروانه به نظارهٔ او شمع سپهر
پر زنان خویش برین گلشن خضرا فکند
44
خاک او زان شدهام تا چو میی نوش کند
جرعهای بوی لبش یافته بر ما فکند
55
چون دل سوخته اندر سر زلفش بستم
هر دم از دست بیندازد و در پا فکند
66
زلف در پای چرا میفکند زانکه کمند
شرط آن است که از زیر به بالا فکند
77
غمش از صومعه عطار جگر سوخته را
هر نفس نعرهزنان بر سر غوغا فکند