غزل شمارهٔ 353
Toggle stanza 1سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
11
سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
صفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید
22
من تشنه زان نخواهم ز لب خوشت شرابی
که حلاوت لب تو به دهن دریغم آید
33
مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگز
که به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید
44
تن کشتگان خود را به میان خون رها کن
که چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید
55
ز فرید مینیاید سخن لب تو گفتن
که لب شکر فشانت به سخن دریغم آید