غزل شمارهٔ 729
Toggle stanza 1منم از عشق سرگردان بمانده
11
منم از عشق سرگردان بمانده
چو مستی واله و حیران بمانده
22
امید از جان شیرین بر گرفته
جدا از صحبت یاران بمانده
33
سر و سامان فدای عشق کرده
بدین سان بی سر و سامان بمانده
44
ز همدستی جمعی تنگچشمان
چو گنج اندر زمین پنهان بمانده
55
ز ننگ صحبت مشتی گدا طبع
به کنجی در چو زر در کان بمانده
66
ز عشق خوبرویان همچو عطار
خرد گم کرده سرگردان بمانده