غزل شمارهٔ 339
Toggle stanza 1هر گدایی مرد سلطان کی شود
11
هر گدایی مرد سلطان کی شود
پشهای آخر سلیمان کی شود
22
نی عجب آن است کین مرد گدا
چون که سلطان نیست سلطان کی شود
33
بس عجب کاری است بس نادر رهی
این چو عین آن بود آن کی شود
44
گر بدین برهان کنی از من طلب
این سخن روشن به برهان کی شود
55
تا نگردی از وجود خود فنا
بر تو این دشوار آسان کی شود
66
گفتمش فانی شو و باقی تویی
هر دو یکسان نیست یکسان کی شود
77
گرچه هم دریای عمان قطرهای است
قطرهای دریای عمان کی شود
88
گر کسی را دیده دریابین نشد
قطرهبین باشد مسلمان کی شود
99
تا نگردد قطره و دریا یکی
سنگ کفرت لعل ایمان کی شود
1010
جمله یک خورشید میبینم ولیک
میندانم بر تو رخشان کی شود
1111
هر که خورشید جمال او ندید
جانفشان بر روی جانان کی شود
1212
صد هزاران مرد میبینم ز عشق
منتظر بنشسته تا جان کی شود
1313
چند اندایی به گل خورشید را
گل بدین درگه نگهبان کی شود
1414
از کفی گل کان وجود آدم است
آن چنان خورشید پنهان کی شود
1515
گر به کلی برنگیری گل ز راه
پای در گل ره به پایان کی شود
1616
نه چه میگویم تو مرد این نهای
هر صبی رستم به دستان کی شود
1717
کی توانی شد تو مرد این حدیث
هر مخنث مرد میدان کی شود
1818
تا نباشد همچو موسی عاشقی
هر عصا در دست ثعبان کی شود
1919
عمرت ای عطار تاوان کردهای
بر تو آن خورشید تابان کی شود