وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 16تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 17چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 20لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 35دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 49خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 50عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 51آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 58اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 66هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 70ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 174آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 178کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 189آه اگر دست دل من به تمنا نرسد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 191کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 195از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 213دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 215ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 221مجلس ما دگر امروز به بستان ماند

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 227آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 229پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 230شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 240چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 246دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 250خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 254اخترانی که به شب در نظر ما آیند

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 256نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 260من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 263گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 264هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 265هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 266در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 273هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 285کاروانی شکر از مصر به شیراز آید

آڈیو

8 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 16–تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

غزل شمارهٔ 17–چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

غزل شمارهٔ 20–لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

غزل شمارهٔ 35–دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

غزل شمارهٔ 49–خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

غزل شمارهٔ 50–عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست

غزل شمارهٔ 51–آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

غزل شمارهٔ 58–اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست

غزل شمارهٔ 66–هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

غزل شمارهٔ 70–ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 99–صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 120–خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 127–دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 129–خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 153–سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 173–آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

غزل شمارهٔ 174–آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

غزل شمارهٔ 178–کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

غزل شمارهٔ 179–کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 189–آه اگر دست دل من به تمنا نرسد

غزل شمارهٔ 191–کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد

غزل شمارهٔ 195–از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد

غزل شمارهٔ 213–دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

غزل شمارهٔ 215–ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

غزل شمارهٔ 221–مجلس ما دگر امروز به بستان ماند

غزل شمارهٔ 227–آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

غزل شمارهٔ 228–کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

غزل شمارهٔ 229–پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

غزل شمارهٔ 230–شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

غزل شمارهٔ 240–چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

غزل شمارهٔ 246–دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

غزل شمارهٔ 250–خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 254–اخترانی که به شب در نظر ما آیند

غزل شمارهٔ 256–نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

غزل شمارهٔ 260–من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ 263–گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

غزل شمارهٔ 264–هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

غزل شمارهٔ 265–هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ 266–در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ 273–هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

غزل شمارهٔ 285–کاروانی شکر از مصر به شیراز آید

غزل شمارهٔ 16تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

غزل شمارهٔ 17چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

غزل شمارهٔ 20لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

غزل شمارهٔ 35دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

غزل شمارهٔ 49خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

غزل شمارهٔ 50عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست

غزل شمارهٔ 51آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

غزل شمارهٔ 58اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست

غزل شمارهٔ 66هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

غزل شمارهٔ 70ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

غزل شمارهٔ 174آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

غزل شمارهٔ 178کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

غزل شمارهٔ 179کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد

غزل شمارهٔ 189آه اگر دست دل من به تمنا نرسد

غزل شمارهٔ 191کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد

غزل شمارهٔ 195از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد

غزل شمارهٔ 213دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

غزل شمارهٔ 215ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

غزل شمارهٔ 221مجلس ما دگر امروز به بستان ماند

غزل شمارهٔ 227آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

غزل شمارهٔ 228کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

غزل شمارهٔ 229پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

غزل شمارهٔ 230شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

غزل شمارهٔ 240چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

غزل شمارهٔ 246دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

غزل شمارهٔ 250خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 254اخترانی که به شب در نظر ما آیند

غزل شمارهٔ 256نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

غزل شمارهٔ 260من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ 263گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

غزل شمارهٔ 264هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

غزل شمارهٔ 265هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ 266در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ 273هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

غزل شمارهٔ 285کاروانی شکر از مصر به شیراز آید