وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 183–دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند

غزل شمارهٔ 184–دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند

Last night I saw that the angels beat the door of the tavern, The clay of Adam, they shaped and into the mould, they cast.

غزل شمارهٔ 185–نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟

Of coins, is it that they examination take So that, after their own work, all the cloister-holders take?

غزل شمارهٔ 189–طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَد

If again passing, the bird of fortune shall make. Again the Beloved shall come; and contentment with union shall make.

غزل شمارهٔ 190–کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

One day, when recollection of us thy musky reed maketh, It will take reward: Two hundred slaves that free, it maketh_

غزل شمارهٔ 193–در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند

Astonished at our glance-playing, those void of vision are: As I appeared so I am; the rest, they know.

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 207–یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211–دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223–هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 227–گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

غزل شمارهٔ 228–گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

غزل شمارهٔ 236–اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

غزل شمارهٔ 248–ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر

غزل شمارهٔ 249–ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار

غزل شمارهٔ 250–روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر

غزل شمارهٔ 252–گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر

غزل شمارهٔ 257–روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر

غزل شمارهٔ 264–خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز

غزل شمارهٔ 268–گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس

غزل شمارهٔ 271–دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس

غزل شمارهٔ 277–فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

غزل شمارهٔ 281–یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش

غزل شمارهٔ 287–ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش

غزل شمارهٔ 289–مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش

غزل شمارهٔ 293–بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع

غزل شمارهٔ 301–ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

غزل شمارهٔ 310–مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام

غزل شمارهٔ 311–عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام

غزل شمارهٔ 314–دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم

غزل شمارهٔ 316–زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

غزل شمارهٔ 317–فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

غزل شمارهٔ 319–سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم

غزل شمارهٔ 324–گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شمارهٔ 326–در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

غزل شمارهٔ 328–من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟

غزل شمارهٔ 335–در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336–مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 340–من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341–گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 345–بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 347–صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟