Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by سهیل قاسمی

غزل شمارهٔ 188–مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

For profligacy and love, my censure that foolish one maketh; Who, on the mysteries of men of hidden knowledge, criticism maketh.

غزل شمارهٔ 189–طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَد

If again passing, the bird of fortune shall make. Again the Beloved shall come; and contentment with union shall make.

غزل شمارهٔ 190–کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

One day, when recollection of us thy musky reed maketh, It will take reward: Two hundred slaves that free, it maketh_

غزل شمارهٔ 191–آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

Who is that one, who, by way of manliness, fidelity with me will make; In respect of an ill-doer like me, once a good deed will make?

غزل شمارهٔ 192–سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

Inclination for the sward, the cypress of my sward, wberefore maketh not? The fellow-companion of the rose, becometh not? Memory of the lily maketh not?

غزل شمارهٔ 193–در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند

Astonished at our glance-playing, those void of vision are: As I appeared so I am; the rest, they know.

غزل شمارهٔ 194–سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند

Those of lily perfume cause grief’s dust to sit when they sit: Patience from the heart, those of Angel-face take when they strive.

غزل شمارهٔ 195–غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند

The slave of thy intoxicated eye, crown-possessors are: Undone with the wine of Thy ruby lip, sensible ones are.

غزل شمارهٔ 196–آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

Those Mursheds, who, with their glance alchemy of the dust make, At us, eye-cornering, do they make?

غزل شمارهٔ 197–شاهدان گر دلبری زین سان کنند

If, in this way, heart-ravishingness, lovely ones make, In the faith of Zaheds, breaches, they will make.

غزل شمارهٔ 198–گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟

I said: “Me, prosperous, Thy mouth and lip, when do they make?” He said: “By my eye whatever thou sayest even so do they make.”

غزل شمارهٔ 199–واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

The admonishers who, in the prayer-arch and the pulpit, grandeur make, When into their chamber they go, that work of another kind they make.

غزل شمارهٔ 200–دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟

Thou knowest what tale that the harp and the lyre make? Secretly drink ye wine that thee precious they may make.

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206–پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207–یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211–دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212–یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218–در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223–هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 224–خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225–ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226–ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 227–گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

غزل شمارهٔ 228–گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

غزل شمارهٔ 229–بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 230–اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 231–گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

غزل شمارهٔ 232–بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

غزل شمارهٔ 233–دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید

غزل شمارهٔ 234–چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

غزل شمارهٔ 235–زهی خجسته زمانی که یار بازآید

غزل شمارهٔ 236–اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

غزل شمارهٔ 237–نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید