غزل شمارهٔ 150

اندی که امیر ما باز آید پیروز

مرگ از پس دیدنش روا باشد و شاید

چون بر رخ ما عکس جمال تو برآید

بر چهره ما خاک چو گلگونه نماید

با روی تو آیینه روشن چه نماید

بی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید