غزل شمارهٔ 88
Poet: Sanai
Toggle stanza 1دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد
11
دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد
قوت جانم زد و یاقوت شکر بار نداد
22
آن درختی که همه عمر بکشتم به امید
دوش در فرقت او خشک شد و بار نداد
33
شب تاریک چو من حلقه زدم بر در او
بار چون داد دل او که مرا بار نداد
44
این چنین کار از آن یار مرا آمد پیش
کم ز یک ماه دل و چشم مرا کار نداد
55
شربتی ساخته بود از شکر و آب حیات
نه نکو کرد که یک قطره به بیمار نداد
66
هر که او دل به غم یار دهد خسته شود
رسته آنست که او دل به غم یار نداد