غزل شمارهٔ 597
Poet: Saib
Toggle stanza 1خمار می نکند زرد ارغوان ترا
11
خمار می نکند زرد ارغوان ترا
خزان نسیم بهارست گلستان ترا
22
ز نوشخند تو دلها شده است تنگ شکر
ندیده گرچه ز تنگی کسی دهان ترا
33
چه حاجت است که شمشیر بر کمر بندی؟
که پیچ و تاب بود تیغ کج میان ترا
44
ز خاکبوس تو من سرفراز چون گردم؟
که آفتاب نبوسیده آستان ترا
55
به جز اشاره که با ابروی تو گستاخ است
نکرده است کسی چاشنی کمان ترا
66
به حاصل دو جهان سر فرو نمی آرد
چگونه رام کنم ناز سر گران ترا؟
77
ز خون بیگنهان برده است گیرایی
کراست زهره که پیچد به کف عنان ترا؟
88
به خون زخم ز آب حیات تشنه ترم
که می کشد به بغل تیغ خونچکان ترا
99
به هر که می نگرم محو بی نشانی توست
به حیرتم ز که پرسد کسی نشان ترا
1010
ز جلوه تو مرا رفته دست و دل از کار
به بر چگونه کشم قد دلستان ترا؟
1111
به حرف سخت مرا ناامید نتوان کرد
که چرب نرمی مغزست استخوان ترا
1212
نهال قد ترا تا چها بود در سر
که ناز سرو قدان است باغبان ترا
1313
نظر ز صائب آتش زبان دریغ مدار
که بلبلی به ازو نیست گلستان ترا