غزل شمارهٔ 751
Toggle stanza 1چون پای خم به دست فتادت کمر گشا
11
چون پای خم به دست فتادت کمر گشا
چون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا
22
از هر که دل گشوده نگردد کناره گیر
چون غنچه در به روی نسیم سحر گشا
33
از مردمان سرد نفس تیره می شوی
آیینه پیش مردم صاحب نظر گشا
44
قانع به رنگ و بوی گل بی وفا مشو
بر روی آفتاب چو شبنم نظر گشا
55
از سر هوای پوچ برون چون حباب کن
چون موج در میانه دریا کمر گشا
66
زان پیشتر که بر دل مردم گران شوی
استادگی مکن، پر و بال سفر گشا
77
چون موج، پشت دست به کف زن درین محیط
آغوش چون صدف به هوای گهر گشا
88
زخم گشاده رو به بغل تیغ را کشید
آغوش رغبتی تو هم ای بی جگر گشا
99
تا بر تو خوشگوار شود بستن نظر
یک ره نظر به عالم پر شور و شر گشا
1010
باطل مکن به سیر و تماشا نگاه خویش
زنهار صائب از سر عبرت نظر گشا