غزل شمارهٔ 27
Toggle stanza 1میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا
11
میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا
گل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
22
آب نتواند به گِردِ دیده گشت از حیرتش
نیست با خورشید نسبت روی تابانِ ترا
33
باغبان در بستنِ در سعی بی جا میکند
چوبِ منع از جوشِ گل باشد گلستانِ ترا
44
تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آب
نیست صبر از خونِ عاشق چشمِ فتّانِ ترا
55
پای خود چون کوه پیچیده است در دامن ز شرم
دیده تا کبکِ دَری سروِ خرامان ترا
66
با قیامت نسبتِ آن قدِّ موزون چون کنم؟
شورِ محشر گَردِ دامانی است جولانِ ترا
77
گرچه ناز و نعمتِ حسنِ تو بیش است از شمار
روزیی جز خوردنِ دل نیست مهمانِ ترا
88
طوطیانِ دیگر اینجا سبزهٔ بیگانهاند
از خطِ سبزست طوطیِ شکرستانِ ترا
99
خونِ رحمِ چشمِ خونخوارِ تو میآمد به جوش
خون اگر میکرد رنگین تیغِ مژگانِ ترا
1010
مانع از جولان نمیگردد شفق خورشید را
نیست پروایی ز خونِ خلق دامانِ ترا
1111
دارد از تمکین پا بر جایِِ خود در پیچ و تاب
گویِ سیمینِ ذقن زلفِ چو چوگانِ ترا
1212
مینماید برقِ عالمسوز در ابرِ سیاه
خط کند پوشیده چون رخسارِ خندانِ ترا؟
1313
همچو مژگان تیرِ یک ترکش بود افکارِ تو
مصرعِ بی رتبه صائب نیست دیوانِ ترا
Zameen