شمارهٔ 5

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

به آب زندگانی برده‌ام پی

هلا ای آب حیوان از نوایی

همی‌گردان مرا چون آسیایی

چه دلشادم به دلدار خدایی

خدایا تو نگهدار از جدایی

بیا ای غم که تو بس باوفایی

که ابر قطره‌های اشک‌هایی

نخست از فکرِ خویشم در تحیّر

چه چیز است آن که خوانندش تفکّر

پدر گفتش که چیزی بایدت خواست

که آن در حضرت عزت بود راست

مرا گر صاحب دیوان اعلی

چرا گوید به خدمت می‌نیایی

چه سرپوشیدگان مرد بودند

که گوی نخوت از مردان ربودند

خردمندی را که در زمرهٔ اجلاف سخن ببندد شگفت مدار، که آواز بربط با غلبهٔ دهل بر نیاید و بوی عنبر از گند سیر فرو ماند.

بلند آواز نادان گردن افراخت

هر که بر زیردستان نبخشاید، به جور زبردستان گرفتار آید.

نه هر بازو که در وی قوتی هست