حکمت شمارهٔ 98

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

به آب زندگانی برده‌ام پی

هلا ای آب حیوان از نوایی

همی‌گردان مرا چون آسیایی

چه دلشادم به دلدار خدایی

خدایا تو نگهدار از جدایی

بیا ای غم که تو بس باوفایی

که ابر قطره‌های اشک‌هایی

نخست از فکرِ خویشم در تحیّر

چه چیز است آن که خوانندش تفکّر

پدر گفتش که چیزی بایدت خواست

که آن در حضرت عزت بود راست

مرا گر صاحب دیوان اعلی

چرا گوید به خدمت می‌نیایی

نخست اندیشه کن آنگاه گفتار

که نامحکم بود بی‌اصل دیوار

چه سرپوشیدگان مرد بودند

که گوی نخوت از مردان ربودند

خردمندی را که در زمرهٔ اجلاف سخن ببندد شگفت مدار، که آواز بربط با غلبهٔ دهل بر نیاید و بوی عنبر از گند سیر فرو ماند.

بلند آواز نادان گردن افراخت