حکایت شمارهٔ 10
Poet: Saadi
Metre: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
Poetic form: Masnavi
English translation: Rehatsek
Toggle stanza 1یکی پرسید از آن گمکردهفرزند
11
یکی پرسید از آن گمکردهفرزند
که ای روشنگُهر پیرِ خردمند
22
ز مصرش بویِ پیراهن شنیدی
چرا در چاهِ کَنْعانش ندیدی؟!
33
بگفت: احوالِ ما برقِ جهان است
دمی پیدا و دیگر دم نهان است
44
گهی بر طارَمِ اعلیٰ نشینیم
گهی بر پشتِ پایِ خود نبینیم
55
اگر درویش در حالی بماندی
سرِ دست از دو عالم برفشاندی
One asked the man who had lost his son:
‘O noble and intelligent old man! As thou hast smelt the odour of his garment from Egypt Why hast thou not seen him in the well of Canaan?’
He replied:
‘My state is that of leaping lightning. One moment it appears and at another vanishes. I am sometimes sitting in high heaven. Sometimes I cannot see the back of my foot. Were a dervish always to remain in that state He would not care for the two worlds.’

