حکایت شمارهٔ 44
Poet: Saadi
Metre: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
Poetic form: Masnavi
English translation: Rehatsek
Toggle stanza 1پیرمردی لطیف در بغداد
11
پیرمردی لطیف در بغداد
دخترک را به کفشدوزی داد
22
مردکِ سنگدل چنان بگزید
لبِ دختر، که خون از او بچکید
33
بامدادان پدر چنان دیدش
پیش داماد رفت و پرسیدش
44
کای فرومایه، این چه دندان است؟
چند خایی لبش؟ نه اَنبان است !
55
به مِزاحت نگفتم این گفتار
هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار:
66
خویِ بد در طبیعتی که نشست
ندهد جز به وقتِ مرگ از دست
A kind old man in Baghdad Gave his daughter to a cobbler. The cruel little man so bit her That blood flowed from the daughter’s lips. Next morning the father saw her thus And going to the bridegroom asked him: ‘O mean wretch, what teeth are these? Chewest thou thus her lips? They are not leather. I do not say these words in jest, Leave joking off and enjoy her seriously. If ill humour becomes fixed in a nature It will not leave it till the time of death.’