یاد دارم در ایّامِ پیشین که من و دوستی، چون دو باداممغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتّفاقِ مَغِیْب افتاد.
پس از مدتی که باز آمد، عتاب آغاز کرد که: در این مدّت قاصدی نفرستادی.
گفتم: دریغ آمدم که دیدهٔ قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.
یارِ دیرینه، مرا، گو، به زبان توبه مده
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم: نه که کس سیر نخواهد بودن
I remember how in former times I and another friend kept company with each other like two almond kernels in one skin. Suddenly a separation took place but after a time, when my companion returned, he commenced to blame me for not having sent him a messenger during it. I replied: ‘I thought it would be a pity that the eyes of a messenger should be brightened by thy beauty and I deprived thereof.’
Tell my old friend not to give me advice with the tongue Because even a sword will not compel me to repent. I am jealous that anyone should see thee to satiety. Again I say that no one will be satiated.