غزل شمارهٔ 627

به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

گِل در آن دیده هزاران که نه بر خار تو آید

آنچه من دیدم از آن غمزهٔ بی‌مهر تو، یارب

پیش آن نرگس خونریز جگرخوار تو آید

کشت بیماری شبهام، سزا این بُوَد آن را

که به‌سانِ منِ بدروز گرفتار تو آید

گریه‌ها در ته دیوار تو ریزم که گر افتد

بر من افتد نه که غیری ته دیوار تو آید

منت سنگ زنان بر سر و بر دیده عاشق

با چنان کوکبه گر بر سر بازار تو آید

جان که بگریخت به تلخی فراق تو مرانش

که به در یوزه لبهای شکر بار تو آید

نیست افسوسی، اگر چرخ بسوزد همه دلها

سر به سر سوخته است آنچه نه در کار تو آید

نیست غم، گر به شکنجه رودم جان به جز آنم

کین ملامت به سر طره طرار تو آید

جان خراش است سخنهای خراشیده خسرو

ما نخواهیم که این مرغ به گلزار تو آید