غزل شمارهٔ 905
Poet: Amir Khusrau Dehlavi
Toggle stanza 1چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید
11
چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید
به باغ سرو روان قامت طویل کشید
22
به رنگ و بوی بیاراست گلستان خود را
به گوشه های گلستان بنفشه نیل کشید
33
بتان آزری از بتکده برون جستند
چو لاله زار به دشت آتش خلیل کشید
44
بهار در ره آیندگان باغ نگر
که فرش دیده نرگس به چند میل کشید
55
سرودگویان بلبل به جام لاله شتافت
گهی خفیف گرفت و گهی ثقیل کشید
66
بهشت شد چمن و خوش کسی که با خوبان
در آن بهشت شرابی چو سلسبیل کشید
77
به می سبیل کنم خون خود که خوبان را
به سوی خویش توانم بدین سبیل کشید
88
نهاد نرگس بیمار چون به بالین سر
حباب از آب روان شیشه دلیل کشید
99
دوید خوی ز بناگوش پیل مست سحاب
شب از هلال کژک بر سرای پیل کشید
1010
دوال داد میی کز رکاب اهل کرم
دوال بستد و در گردن بخیل کشید
1111
برون خرام کنون، خسروا، اگر خواهی
قدح به روی خود و صورت جمیل کشید
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor