غزل شمارهٔ 268

شکرین لعل تو کان نمک است

گرچه شکر نه مکان نمک است

خود نمک از لب تو چاشنی است

وین سخن هم ز زبان نمک است

حسن بر لعل تو خط می‌آورد

زان که او عامل کان نمک است

می‌گدازد لبت از بوسه زدن

چه توان کرد از آن نمک است

چشم من بین ز خیال لب تو

که شب و روز میان نمک است

می‌بیندیش ازین گریه من

آخر آن آب زیان نمک است

باری اندیشه خسرو می‌کن

که به حق جمله جهان نمک است