رباعی شمارهٔ 177

ای داده مرا به خواب در بیداری

آسان شده در دلم همه دشواری

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

ای دام هزار فتنه و طراری

یارب تو چه فتنه‌ها که در سر داری

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

باری می‌کن به مفلسی اقراری

ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

جز مستی و جز شنگی و جز خماری

بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری

هم بد باشد سزای بدکرداری

تقصیر نکرد عشق در خماری

تقصیر مکن تو ساقی از دلداری

چشم مستت ز عادت خماری

افغان که نهاد رسم تنها خواری

چون خار بکاری رخ گل می‌خاری

تا گل ناری بر ندهد گلناری

در زیر غزل‌ها و نفیر و زاری

دردیست مرا ز چهره‌های ناری