رباعی شمارهٔ 104

زان گونه کز ابر آمدی برف به بار

امروز کند شکوفه را باد نثار

بحری ست کف جود شه کوه وقار

هرگز نفتد به غیر گوهر به کنار

امروز من از تشنه دهانی و خمار

نی دل دارم نه عقل و نه صبر و قرار

ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیار

گر دیده وری ز هر سه بندی زنار

ای مرد سماع معده را خالی دار

زیرا چو تهیست نی کند نالهٔ زار

تا چند کشی سخرهٔ نفس بیکار

تا چند خوری چو اشتران خوشهٔ خار

چون از رخ یار دور گشتم به بهار

با غم بچه کار آید و عیشم بچه کار

چون دید رخ زرد من آن شهره نگار

گفتا که دگر به وصلم امید مدار

خورشید همی زرد شود بر دیوار

ما نیز همی زرد شویم از غم یار

در نوبت عشق چشم باشد در بار

چون او بگذشت دل بروید چو بهار