شمارهٔ 12

مرغان رفتند بر سلیمان بخروش

کاین بلبل را چرا نمی‌مالی گوش

با پیر خرد نهفته میگویم دوش

کز من سخن از سر جهان هیچ مپوش

تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش

چون پوشیدی ز هر بلائی مخروش

دانم که برای ما نخفتی همه دوش

بر صفهٔ سرد با یکی بالاپوش

در حلقهٔ مستان تو ای دلبر دوش

میخانه درون کشیدم از خم سر جوش

دل یاد تو آرد برود هوش ز هوش

می بی‌لب نوشین تو کی گردد نوش

از آتش تو فتاده جانم در جوش

وز باده تو شده است جانم مدهوش

گویند مرا صوابرایان به هوش

چون دست نمی‌رسد به خرسندی کوش

سودی نکند فراخنای بر و دوش

گر آدمیی عقل و هنرپرور و هوش

می بر کف گیر و هر دو عالم بفروش

بیهوده مدار هر دو عالم به خروش