غزل شمارهٔ 694

تا با تو من دلشده یکجا ننشینم

گر سر برود فی المثل از پا ننشینم

بی رنج کسی چون نبرد ره به سر گنج

آن به که بکوشم به تمنا ننشینم

تا با تو رقیبان تو تنها ننشینند

یکدم ز رقیبان تو تنها ننشینم

دادی به زبان دگران وعده قتلم

در کوی تو جز بهر تقاضا ننشینم

روی توام امروز بهشت است عجب نیست

گر منتظر وعده فردا ننشینم

عشاق تو را قدر چو از عشق بلند است

چون در صفشان از همه بالا ننشینم

چون صبر ندارم کنم از هجر کناره

کشتی چو شکسته ست به دریا ننشینم

گفتی که به راهم منشین جامی ازین بیش

از پای من این خار بکش تا ننشینم