شمارهٔ 27

چیست هستی به آن‌همه آزار؟

گل چشمی و ناز صد مژه خار

خاک ما نامه‌ها به جانب یار

می‌نویسد ولی به خط غبار

در هوس‌گاه عالم بیکار

اگرت ناخنیست، سر می‌خار

بر رُخَش زلف عاشق است چو من

لاجرم همچو منش نیست قرار

دور ماند از سرای خویش و تبار

نسری ساخت بر سر کهسار

مطربِ عاشقان بجنبان تار

بزن آتش به مؤمن و کفار

گر تو خواهی وطن پر از دلدار

خانه را رو تهی کن از اغیار

رحم بر یار کی کند هم یار

آه بیمار کی شنود بیمار

عار بادا جهانیان را عار

از دو سه ماده ابله طرار

خلق را زیر گنبد دوار

چشم‌ها کور و دیدنی بسیار