غزل شمارهٔ 705

از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم

وز جعد تابدار تو بیتاب مانده ایم

تا دیده ایم گوشه محراب ابرویت

چون عابدان به گوشه محراب مانده ایم

هر جا کشیده ایم ز دل آه آتشین

صد داغ ازان به سینه احباب مانده ایم

بر چون دهد نهال امید این چنین که ما

از جویبار لطف تو بی آب مانده ایم

گر چشم ما ز گریه چو دریا شود رواست

زینسان که دور ازان در نایاب مانده ایم

پهلو که مانده ایم در آن کو به خار و خس

گویی به چاربالش سنجاب مانده ایم

جامی حدیث خرقه و سجاده تا به کی

ما هر چه بود رهن می ناب مانده ایم