غزل شمارهٔ 306

دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

که روان بر رخم از هر مژده رودی نکند

شکل محرابی نعل سم رخش تو به راه

هیچ دلداده نبیند که سجودی نکند

چون مرا سوختی از غم مکن اندیشه ز آه

کم فتد شعله به خاشاک که دودی نکند

دهنت را که خرد جوهر فردش خواند

جز به منطق لبت اثبات وجودی نکند

بایدت پیرهن از رشته جانها که تنت

صبر بر زحمت هر تاری و پودی نکند

چند گویی که حذر کن ز رقیبان حسود

آنچه با من تو کنی هیچ حسودی نکند

قدر جامی که به جان مهر تو ورزد بشناس

پیش ازان روز که بشناسی و سودی نکند