غزل شمارهٔ 246

گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

از دست او کنم بر او ناله های زار

ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار

بادام تر و سه‌یکی و بهمان و باستار

هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار

هر کس به لایق گهر خود گرفت یار

دل ناظر جمال تو آن گاه انتظار

جان مست گلستان تو آن گاه خار خار

میر شکار من که مرا کرده‌ای شکار

بی‌تو نه عیش دارم و نه خواب و نه قرار

آمد بهار خرم و آمد رسول یار

مستیم و عاشقیم و خماریم و بی‌قرار

فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل

کیفر برد ز حملهٔ مردان کارزار

ای من غلام عشق که روزی هزار بار

بر من نهد ز عشقِ بتی صد هزار بار

ما را مدار خوار که ما عاشقیم و زار

بیمار و دل‌فگار و جدا‌مانده از نگار

تا چرخ برگشاد گریبان نوبهار

از لاله بست دامن کهپایه‌ها ازار