غزل شمارهٔ 330
Poet: Hafez
Toggle stanza 1تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
11
تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
تبسمی کن و جان بین که چون همیسِپرَم
22
چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توست
بنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم
33
بر آستانِ مرادَت گشادهام درِ چشم
که یک نظر فِکنی، خود فِکندی از نظرم
44
چه شُکر گویمت ای خیلِ غم، عَفاکَ الله
که روزِ بیکسی آخر نمیروی ز سرم
55
غلامِ مردمِ چشمم، که با سیاه دلی
هزار قطره بِبارَد چو دردِ دل شِمُرَم
66
به هر نظر بُت ما جلوه میکند، لیکن
کس این کرشمه نبیند که من همی نِگَرَم
77
به خاکِ حافظ اگر یار بگذرد چون باد
ز شوق در دلِ آن تنگنا کفن بِدَرَم
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم
وز این درخت همین میوه غم است برم
JamiDivan-e AshʿarQasaʾidشمارهٔ 17
نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم
برفت در همه عالم به بی دلی خبرم
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 384
یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم
گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 385
مرا به صورت شاهد نظر حلال بود
که هرچه مینگرم شاهدست در نظرم
SaadiDivan-e AshʿarQitʿatقطعه شمارهٔ 13
نظر همی کنم ار چند مختصر نظرم
به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾidقصیدهٔ شمارهٔ 112 - در نکوهش و ابراز نارضایی از خود
درین سفر که توکل شده است راهبرم
یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 5725