غزل شمارهٔ 284
Poet: Hafez
Toggle stanza 1هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
11
هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، مِی بنوش
22
لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش
مژدهٔ رحمت برساند سروش
33
این خِرَدِ خام به میخانه بَر
تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش
44
گرچه وصالش نه به کوشش دهند
هر قَدَر ای دل که توانی بکوش
55
لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست
نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش
66
گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار
رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش
77
رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب
با کَرَمِ پادشه عیب پوش
88
داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد
روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش
99
ای مَلِکُ العَرش مرادش بده
و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
گر یکی از عشق برآرد خروش
بر سر آتش نه غریب است جوش
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 337
زندهدل از مرده نصیحت نیوش
مردهدل از زنده نگیرد به گوش
SaadiMawaʿizMufradatشمارهٔ 45
مست شدم تا به خرابات دوش
نعرهزنان رقصکنان دردنوش
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 438
داشتم از درد جدایی خروش
دل چو تو را یافت زبان شد خموش
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 329