غزل شمارهٔ 425

ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده

برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده

جویان و پای کوبان از آسمان رسیده

آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده

مایل به اوفتادن چون میوه رسیده

ای جان ما شرابی از جام تو کشیده

سرمست اوفتاده دل از جهان بریده

ای از فروغ رویت روشن چراغ دیده

خوش‌تر ز چشم مستت چشم جهان ندیده