غزل شمارهٔ 1754
Poet: Bedil Dehlavi
Toggle stanza 1چند نشینی به کلفت دل مأیوس
11
چند نشینی به کلفت دل مأیوس
همچو دویدن به طبع آبله محبوس
22
ای نفس از دل برآر رخت توهم
خانهٔ آیینه نیست عالم ناموس
33
ریخت ندامت به دامنم دل پر خون
آبلهای بود حاصل کف افسوس
44
سرکشی از طینتم گمان نتوان برد
نقش قدم کس ندید جز به زمینبوس
55
دامن شب تا به کی بود کفن صبح
به که برآیی ز گرد کلفت ناموس
66
ناله در اشک زد ز عجز رسایی
آب شد این شعله از ترقی معکوس
77
صد چمن امید لیک داغ فسردن
نامهٔ رنگم که بست بر پر طاووس؟
88
آتش دیر از هوای عشق بلند است
گبر نفس غرهٔ دمیدن ناقوس
99
چیست مجاز انفعال رمز حقیقت
جلوه عرق کرد گشت آینه محبوس
1010
بیدل، اگر دست ما ز جام تهی شد
پای طلب کی شود ز آبله مأیوس
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor