غزل شمارهٔ 236

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟

چون شمع کشته است زبان در دهان ما

نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

در خمار معجز افتد عیسی از درمان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

آب از شرار اشک خورد گلستان ما

چون شمع زآتشی‌که وفا زد به جان ما

بال هماست بر سر ما استخوان ما

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما