غزل شمارهٔ 722

چمن امروز فرش منزل‌ کیست

رگ‌گل دود شمع محفل ‌کیست

قد پیری اگر نه دشمن ماست

خم این طاق تیغ قاتل‌ کیست

تپش آیینه‌دار حسرت ماست

گل این باغ بال بسمل ‌کیست

دل ماگر نه دشت جلوهٔ اوست

نفس آخر غبار محمل‌ کیست

خط آن لعل دود خرمن ماست

رم آن چشم برق حاصل‌ کیست

دل ما شد سپند آتش رشک

گل رویت چراغ محفل ‌کیست

به هم آورده دیدم آن‌کف دست

نی‌ام آگه‌، به چنگ او، دل ‌کیست

حذر از دستگاه عشرت دهر

هوس آهنگ رقص بسمل ‌کیست

اگر اوهام سد راه ما نیست

نفس افسون پای در گل ‌کیست

برد ازگوش رنگ طاقت هوش

جرس امشب فغان بیدل ‌کیست