غزل شمارهٔ 219
Toggle stanza 1آنچه نذر درگه آوردیم ما
11
آنچه نذر درگه آوردیم ما
تحفه، شیئالله آوردیم ما
22
جان محزون پیشتاز عجز بود
آه بر لب هرگه آوردیم ما
33
خاک پست و دامن گردون بلند
عذر دست کوته آوردیم ما
44
آمدیم از عالم یکتا و لیک
عالمی را همره آوردیم ما
55
زین خروشیکز نفس انگیختیم
بر قیامت قهقه آوردیم ما
66
نفی ما، آیینهٔ اثبات اوست
گرکتانگم شد مه آوردیم ما
77
کبریاکم بود درتمهید عجز
تاگدا گفتی شه آوردیم ما
88
برگریبان ریختیم از شش جهت
زور یوسف بر چه آوردیم ما
99
بیگمان غیر از یکی نتوان شمرد
خواه یک خواهی ده آوردیم ما
1010
چون نفس نرد خیالات دلیم
گاه بردیم وگه آوردیم ما
1111
بیدلان یکسر نیاز الفتند
گر تو بپذیری ره آوردیم ما