غزل شمارهٔ 617
Toggle stanza 1ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم
11
ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم
تائبان را به شرابی دو سه در کار کشیم
22
زاهد خانهنشین را به یکی کوزه درد
اوفتان خیزان از خانه به بازار کشیم
33
هوست هست که صافی دل و صوفی گردی
خیز تا پیش مغان دردی خمار کشیم
44
هر که را در ره اسلام قدم ثابت نیست
به یکی جرعه میش در صف کفار کشیم
55
هر که دعوی اناالحق کند و حق گوید
انا گویان خودی را به سر دار کشیم
66
چند داریم نهان زیر مرقع زنار
وقت نامد که خط اندر خط زنار کشیم
77
هیچکس را ندهد دنیی و دین دست بهم
هرکه گوید که دهد، خنجر انکار کشیم
88
گر تو دین میطلبی از سر دنیی برخیز
که ز دین بار نیابیم مگر بار کشیم
99
گر ازین شاخ گل وصل طمع میداریم
اندرین راه غم عشق چو عطار کشیم