غزل شمارهٔ 534
Toggle stanza 1گر از میان آتش دل دم برآورم
11
گر از میان آتش دل دم برآورم
زان دم دمار از همه عالم برآورم
22
در بحر نیلی فلک افتد هزار جوش
گر یک خروش از دل پر غم برآورم
33
گر ماتم دلم به مراد دلم کشم
افلاک را ز جامهٔ ماتم برآورم
44
هر دم ز آتش دل اخگرفشان خویش
صد شعله زین فروخته طارم برآورم
55
هر روز صبح را، ز دمم دم فرو شود
زیرا که من دمی که زنم دم برآورم
66
چون همدمی نیافتم اندر همه جهان
از راز خویش پیش که یکدم برآورم
77
یکدم که پایبستهٔ صد گونه درد نیست
دستم نمیدهد که مسلم برآورم
88
چوگان کنم ز آه خود آخر سحرگهی
گردون چو گو به حجلهٔ طارم برآورم
99
عطار را چگونه رسانم به کام دل
چون من دمی به کام دلم کم برآورم