غزل شمارهٔ 37

ببستی چشم یعنی وقت خواب است

نه خوابست آن حریفان را جواب است

کجا میل کبابم در شراب است؟

بط می هم شراب و هم کباب است

عقاب دوربین جوئینه را گفت

نگاهم آنچه می بیند سراب است

تراش از تیشهٔ خود جادهٔ خویش

براه دیگران رفتن عذاب است

دلا رمز حیات از غنچه دریاب

حقیقت در مجازش بی حجاب است

بساطم خالی از مرغ کباب است

نه در جامم می آئینه تاب است