غزل شمارهٔ 599
Toggle stanza 1تا با غم عشق آشنا گشتیم
11
تا با غم عشق آشنا گشتیم
از نیک و بد جهان جدا گشتیم
22
تا هست شدیم در بقای تو
از هستی خویشتن فنا گشتیم
33
تا در ره نامرادی افتادیم
بر کل مراد پادشا گشتیم
44
زان دست همه جهان فرو بستی
تا جمله به جملگی تورا گشتیم
55
یک شمه چو زان حدیث بنمودی
مستغرق سر کبریا گشتیم
66
زانگه که به عشق اقتدا کردیم
در عالم عشق مقتدا گشتیم
77
ای دل تو کجایی او کجا آخر
این خود چه سخن بود کجا گشتیم
88
عمری مس نفس را بپالودیم
گفتیم مگر که کیمیا گشتیم
99
چون روی چو آفتاب بنمودی
ناچیز شدیم و چون هوا گشتیم
1010
چون تاب جمال تو نیاوردیم
سرگشته چو چرخ آسیا گشتیم
1111
چون محرم عشق تو نیفتادیم
در زیر زمین چو توتیا گشتیم
1212
نومید مشو درین ره ای عطار
هرچند که نا امید وا گشتیم