غزل شمارهٔ 51
Poet: Attar
Toggle stanza 1مفشان سر زلف خویش سرمست
11
مفشان سر زلف خویش سرمست
دستی بر نه که رفتم از دست
22
دریاب مرا که طاقتم نیست
انصاف بده که جای آن هست
33
تا نرگس مست تو بدیدم
از نرگس مست تو شدم مست
44
ای ساقی ماهروی برخیز
کان آتش تیز توبه بنشست
55
در ده می کهنه ای مسلمان
کین کافر کهنه توبه بشکست
66
در بتکده رفت و دست بگشاد
زنار چهار گوشه بربست
77
دردی بستد بخورد و بفتاد
وز ننگ وجود خویشتن رست
88
عطار درو نظاره میکرد
تا زین قفس فنا برون جست
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
چشمم که بر روی تو فتاده ست
بر آفت خود نظر نهاده ست
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 174
ابروی خوشت که ماه عید است
انگشت نمای اهل دید است
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 125
دیر آمدی ای نگار سرمست
زودت ندهیم دامن از دست
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 41
زان چشم پر از خمار سرمست
پر خون دارم دو دیده پیوست
SanaiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 43
ای ساقی می بیار پیوست
کان یار عزیز توبه بشکست
SanaiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 53
ساقی قدحی شراب در دست
آمد ز شراب خانه سرمست
IraqiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 13