صداکار سهیل قاسمی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1–اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها

غزل شمارهٔ 3–اِی دل چه اندیشیده‌ای در عُذرِ آن تقصیرها؟

What excuses have you to offer, my heart, for so many shortcomings? Such constancy on the part of the Beloved, such unfaithfulness on your own!

غزل شمارهٔ 4–اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما

غزل شمارهٔ 5–آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا

غزل شمارهٔ 6–بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما

غزل شمارهٔ 7–بنشسته‌ام من بر درت تا بوک برجوشد وفا

غزل شمارهٔ 8–جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما

غزل شمارهٔ 9–من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا

غزل شمارهٔ 10–مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

غزل شمارهٔ 11–ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نوا

غزل شمارهٔ 12–ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما

غزل شمارهٔ 13–ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما

غزل شمارهٔ 14–ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

O lovers, lovers, this day you and we are fallen into a whirlpool: who knows how to swim?

غزل شمارهٔ 16–ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا

غزل شمارهٔ 17–آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا

غزل شمارهٔ 18–ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ما

غزل شمارهٔ 19–امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را

Today I beheld the beloved, that ornament of every affair; he went off departing to heaven like the spirit of Mus.t.af¯a.

غزل شمارهٔ 20–چندانکه خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را

غزل شمارهٔ 21–جرمی ندارم بیش از این کز دل هوا دارم تو را

غزل شمارهٔ 22–چندان بنالم ناله‌ها چندان برآرم رنگ‌ها

غزل شمارهٔ 23–چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها

غزل شمارهٔ 24–چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را‌؟

غزل شمارهٔ 25–من دی نگفتم مر تو را کای بی‌نظیر خوش لقا

غزل شمارهٔ 26–هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌ها

Every instant a revelation from heaven comes to men’s innermost souls: “How long like dregs do you remain upon earth? Come up!”

غزل شمارهٔ 27–آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفته‌ست پا

سی‌ام

غزل شمارهٔ 36–خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا

غزل شمارهٔ 189–آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 1786–دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من

Stealthily as the soul, you are going in the midst of my soul; O luster of my garden, you are my gracefully moving cypress.

غزل شمارهٔ 1817–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1822–ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من

غزل شمارهٔ 2532–کی افسون خواند در گوشت که ابرو پر گره داری؟!