آڈیوز

صداکار فریدون فرح‌اندوز کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار فریدون فرح‌اندوز کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

484نظمیں484آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 301ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

غزل شمارهٔ 303شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

غزل شمارهٔ 304دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل

غزل شمارهٔ 305به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل

غزل شمارهٔ 306اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

غزل شمارهٔ 307هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل

غزل شمارهٔ 308ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل

غزل شمارهٔ 309عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام

غزل شمارهٔ 311عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام

غزل شمارهٔ 314دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم

غزل شمارهٔ 315به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم

غزل شمارهٔ 316زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

غزل شمارهٔ 317فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

غزل شمارهٔ 318مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم

غزل شمارهٔ 319سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم

غزل شمارهٔ 320دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم

غزل شمارهٔ 321هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

غزل شمارهٔ 322خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم

غزل شمارهٔ 323ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم

غزل شمارهٔ 324گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شمارهٔ 325گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

غزل شمارهٔ 326در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

غزل شمارهٔ 327مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شمارهٔ 328من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟

غزل شمارهٔ 329جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم

غزل شمارهٔ 330تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

غزل شمارهٔ 331به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم