غزل شمارهٔ 170
Toggle stanza 1حلقهٔ زلف تو در گوش ای پسر
11
حلقهٔ زلف تو در گوش ای پسر
عالمی افگنده در جوش ای پسر
22
کیست در عالم که بیند مر تو را
کش به جا ماند دل و هوش ای پسر
33
هم تویی ماه قدحگیر ای غلام
هم تویی سرو قباپوش ای پسر
44
سرو در بر دارم و مه در کنار
چون تو را دارم در آغوش ای پسر
55
بر جفا کاری چه کوشی ای غلام
بر وفاداری همی کوش ای پسر
66
امشب ای دلبر به دام آویختی
کز برم بگریختی دوش ای پسر
77
بوسهٔ نوشین همی بخش از عقیق
بادهٔ نوشین همی نوش ای پسر
88
کم کن این آزار و این بدها مجوی
میر داد اینجاست خاموش ای پسر
زمین